S02·010Lydia Hallie vertelt ons over React development
Met Lydia hebben we het over React development, en wat er gaande is in frontend land. En ze neemt daar duidelijke standpunten in.
Met Lydia hebben we het over React development, en wat er gaande is in frontend land. En ze neemt daar duidelijke standpunten in.
- ▸Hoe je vertrouwen opbouwt als junior developer
- ▸Waarom React component-based design vereenvoudigt
- ▸Hoe GraphQL type-safety verbetert met code generation
- ▸Wat imposter syndrome is en hoe je het overwint
- ▸Waarom Nederlands onderwijs innovatie minder stimuleert
Dit keer hebben we een gast met een duidelijke mening over software development. We gaan het met Lydia Hallie hebben over React development. En we hebben het daarbij o.a. over het verschil in de developer cultuur in Nederland en de Verenigde Staten, de vele front-end frameworks en programmeertalen, en waarom iedereen gewoon React moet kiezen voor front-end development.
Transcript
Het is ook een vraag die altijd heel langskomt.
En hoe vind je eigenlijk het huidige JavaScript landschap?
Want het is natuurlijk, zeker mensen die back-end development doen, die zeggen,
ja, JavaScript en front-end land is er iedere week en zowel een nieuwe library.
Ach ja, ze kunnen altijd wel zeuren.
Nee, dat is ook gewoon niet waar.
Ik bedoel, op dit moment, als je, het is echt gewoon react en misschien view,
maar dat is vooral de Chinese community die dat doet,
omdat ook de maintainer is Chinees.
Als je weet, tuurlijk, je kan altijd wel frameworks
gijven, maar of ze ook echt boeien?
Nee, weet je, je moet ook gewoon kunnen filteren.
Welkom bij een nieuwe aflevering van de CodeKlets podcast.
Dit keer zijn we met z'n tweeën.
Ik ben Saber Karmous, Johnny Dongelmans is er ook bij.
Hoi Johnny.
Hallo, hallo, goedenavond.
Goedenavond, ja.
Ja, ik heb er weer weer zin in.
Het is weer raak.
Het ritme, zeg maar, is wel heel vervaagd.
Want we nemen soms in een korte tijd heel veel op.
En dan heel poosje niet.
Maar we zenden ze wel altijd in dezelfde frequentie uit.
Dus dat is een beetje raar.
Soms zit het best wel lang tussen.
Maar goed, dat maakt verder niet uit.
Ja, ik wilde meteen met een ervaring die we had vorige week,
volgens mij, waar we iemand mogen helpen met helpen tussen
de software problemen.
Toen zaten we op de slack van een andere podcast.
En die jonge Luc, die zat met een probleem met .net.
En ik denk, oh, dat kan ik wel oplossen, want ik heb al wel
wat .net ervaring.
Maar dat ging niet heel soepel.
Mijn pc, die deed moeilijk en gedoe.
Mijn vision studio wilde niet en al dat soort fratsen.
Dus dat ging niet zo soepel als ik wilde.
Tegelijkertijd wilde ik ook iets op Prime Day kopen,
want het was ook Prime Day.
Ik had een lasermeter gezien.
Maar goed, het moment dat ik Luc aan het helpen was,
en het was volgens mij een uur of elf uur zavond of zo,
bleek ineens het product wat ik wilde hebben,
bleek ineens niet meer beschikbaar te zijn.
Dus ik was gewoon echt serieus, chagrijdig.
Ik denk, shit, dan zit ik op te helpen.
En dan product weg.
Maar het mooie was, het was wel een beetje een rollercoaster die avond,
Johnny kwam online en die had ook een Amazon account,
maar op de Nederlandse site.
En daar was het product ook beschikbaar.
Dus ik was uiteindelijk toch weer blij en het probleem was opgelost.
Dus dit was echt gewoon in een korte tijd alle emotie die je
maar mee kon krijgen met de software ontwikkeling.
En dan op een door de weekse avond.
Ja, precies.
Ja, mensen helpen, imposter syndrome.
Producten zijn kwijt via Amazon en uiteindelijk weer opgelost.
Dus dat was wel een software project even in een uur of twee tijd.
Dus dat was wel bijzonder.
Ja, verder wil ik ook nog onze minisponsor.
Nou, minisponsor, degene die het mogelijk maakt dat we online opnemen,
dat is Salves. Die wil ik natuurlijk bedanken.
Zonder hen kunnen we deze opnames niet online doen.
Dus dat is sowieso fijn.
En vandaag hebben we natuurlijk ook een heel leuke gast.
En ik ben heel erg onder de indruk eigenlijk wel,
want ik ging even kijken zeg maar op haar site.
En ik dacht, wow, nou, dat is echt serieus.
Ik bedoelde, in mijn oude, heel, heel vroeger had ik,
deed ik toch wel eens een presentatie of zo links en rechts.
Maar dit is toch echt wel even wat serieuzer.
Dus dat vond ik echt wel gaaf om te zien.
En ik zag ook, maar dat moet je straks misschien maar even corrigeren,
dat het echt in een tijdspannen van vier jaar of zo was.
Dus dat was ook wel indrukwekkend.
Maar goed, om niet te lang er omheen te draaien,
ons gast voor vandaag is Lydia Harley.
Hoi. Bedankt voor de uitnodiging dat ik hier kan zijn trouwens.
Ja, geen probleem.
De eer is geheel aan onze kant.
We hadden van tevoren zaten een beetje te praten erover van hey,
hebben we wel gecheckt of we het Engels te houden of Nederlands talig moeten doen?
Ja, we blijven, het is CodeKlets en nog geen CodeChat, zeg maar.
Dus we proberen het nog wel Nederlands te houden.
Dus het kan zijn dat je af en toe, ja, dat vind ik niet erg,
dat je misschien een term in het Engels of zo...
Komt goed, ik ga mijn best doen.
Maar inderdaad, ik heb een hele lange tijd niet echt op deze manier Nederlands gepraat.
Dus als ik dom klik of raar, ja, whatever.
Nee, dat maakt niet uit.
Het feit dat software ontwikkeling is dat de meeste termen toch weer Engels.
En ik denk dat alle ontwikkelaars wel Engels zullen kunnen spreken.
Ja, de vraag die we aan iedereen stellen is hoe ben je begonnen met programmeren?
Oké, ik denk, ja, oké, mijn echt eerste programmeringservaring was op Tumblr.
Ik weet niet of je dat kent, zo'n social media website.
Toen ik op de middelbare school zat, ik kon een beetje je templates veranderen.
En dat is, zeg maar, toen ik eerst dacht van, oh, dit is eigenlijk een beetje hoe browsers werken.
Weet je, dit is HTML, jQuery, echt super oud, nu alweer.
Maar daarmee kwam ik ermee in contact.
Mijn vader is ook cybersecurity, dus hij is altijd heel erg geweest.
Oké, probeer gewoon te coden, maar als je vader zegt, dan doe je dat niet.
Het was gewoon saai. Ik dacht van, oké, ik zit nog op school, whatever.
En daarna was ik gestaagd van het gymnasium en ik wist echt niet wat ik wilde doen.
Ik haat de school. Alles wat ik toen deed, dacht ik van, oké, ik weet het niet.
Ik en al mijn vrienden, we gingen allemaal naar particular rechten of naar Utrecht.
Ik dacht van, ja, dat wil ik allemaal echt niet.
Toen nam ik een tussenjaar, ik ging naar Zweden en ja,
daar begon ik of ja, in mijn familie werd teruggezegd, oké, maar je kan ook gewoon echt programmeel,
zeg maar, als een baan. Dat had ik nooit in vandaag gedacht.
Ik dacht van, oké, ja, ik weet niet.
Dus toen ging ik zo'n een bootcamp nemen in Florida, waar ik meer moderne frameworks,
waar ik ermee in contact kwam.
Ik deed wel meer met Reactor in m'n tussenjaar, weet je, op Code Academy of zo.
Dit was in 2016, dus het was nog best wel nieuw, 2015 misschien wel.
En ja, na dat bootcamp dacht ik van, oké, weet je, ik ga gewoon niet naar de universiteit.
Ik heb er helemaal niks mee, ik ben helemaal klaar met het schoolsysteem.
Waarom zou ik dat doen? En tijdens mijn bootcamp ging ik ook meer dingen delen over,
zeg maar, mijn ervaring met Learn How To Code, want ik wist niemand in mijn kring die het ook deed.
Ik dacht echt, ik ben de enige die dit doet, dus ik wilde wel meer vrienden hebben.
Ik weet niet, het was gewoon eenzaam.
En toen denk ik dat op Instagram, toen kreeg ik steeds meer positieve berichten van,
oh, this is so inspiring, we like that you share all of this.
En daarna ging ik meteen werken, gewoon professioneel.
Ik begon met, Reactive was een front-end position met TypeScript.
En nog was het, het was toch wel kind of, I edge technologies in 2016, 2017.
Dus het was spannend, maar het was superleuk, superveel geleerd toen al.
Het was even 3D ontwikkeling en zo.
En toen schreef ik een artikel op Medium van Advice voor mijn 19-euro software engineer of zoiets.
Gewoon zeg maar, wat ik al het deed om daar te komen.
En dat ging viral, gewoon binnen een paar dagen.
Ik weet niet wat er gebeurde, maar iedereen ging het retweeten, iedereen ging het liken,
ook mensen van de React team, Dan Abramov.
En op die manier kwam, kende of is iedereen mijn naam?
En vanaf daar is het zeg maar gewoon geëxproteerd, als het ware.
Ja, dus mijn programming journey is nogal, ja, ik weet niet.
Het is een vaag pad, maar het is heel snel gegaan en begonnen als een perfect storm,
eigenlijk door een beetje geluk van veel veel aandacht te krijgen en daarmee dus ook
gelijk helemaal ingezogen worden bij toeval.
En het was een blessing and a curse, want ik was nog steeds natuurlijk heel erg van oh my gosh,
mensen verwachten zoveel van me en ik weet niet en ik ben ontzettend perfectionistisch
om het te komen en ik vind het zo ontzettend leuk.
Maar toen begon ik echt steeds strenger op mezelf te zijn van oké, I'm going to be the best.
Nee, ik word hier gewoon het beste en ik ging gewoon meer manifesten van ik word deze persoon,
maar om die persoon te worden, moet ik die al zijn, als het ware.
Dus daarmee, weet je, ik begon meteen met op conferenties te praten,
ontzettend veel coderen, meteen als contract, of eerst als ik begon met gewoon vaste banen,
daarin als contractor, in JavaScript, React, GraphQL, Serverless,
al die edge technologies dat ik echt ontzettend leuk vind.
Wat ik nu helemaal kan doen is echt bizar.
Ja, ja, ja. Maar dat is wel in een heel korte tijd, want je zegt nu,
je was 19 toen je dat artikel, dat medium-artikel had geschreven, toch?
Ja. En dat is vier, vijf jaar geleden, ja toch?
Ja, ik ben op dit moment 23, dus.
Precies. Dus even voor jou, dat is even een enorm veel, zeg maar,
wat andere mensen, dit is een oude man die spreekt dan maar.
Wat andere mensen, zeg maar, in tien jaar of zo, of misschien nog wat langer
hebben geweest, wat heb je gewoon even gecompresst in die vier jaar?
Want je pakt die technologie op, je was 19, je schreef dat stuk,
je zegt net, ik heb typescript gedaan, ik heb react gedaan.
Nou, dat was voor sommige mensen vier jaar geleden super nieuw.
Waar beginnen we mee?
En daar ben je gewoon helemaal ingedoogd.
Dus dat vind ik, goed, dat las ik.
Ik denk, nou, ik vind het gewoon bijzonder.
Dat is niet zomaar, dat hoor je niet vaak.
Je hoort het heel vaak van, oké, ik ben daar een beetje ingerold
en dat duurde een paar jaar.
En toen heb ik uiteindelijk een keer in een conferentie gesproken,
zeg maar, zo. Dat is de typical way.
Ja, mensen moeten wat meer confidence in hunzelf hebben.
Mensen zitten vaak te twijfelen van, oh, dat kan ik vast niet,
zo'n persoon ben ik niet.
Gewoon, screw it, gewoon lekker doen.
Gewoon, je leeft maar één keer, echt.
Ja, ik moet zeggen, ik heb wel heel erg veel last van imposter syndrome
op dat gebied eigenlijk.
Ik heb zeker in die eerste vijf jaar van mijn programmeer carrière
nooit gedacht van, oh, ik ga even een presentatie geven.
Ik had altijd zoiets van, ja, wat weet ik nou?
Weet je wel, ik kom net om de hoek kijken.
Tuurlijk.
Dus ik had er best wel last van.
Nu ben ik wel wat zekerder van mijn zaak,
maar ja, toch nog steeds.
Het was het plan om eigenlijk 2020 voor het eerst ergens een presentatie
te gaan doen, om het gewoon een keer te proberen.
Maar goed, toen kwam er een covid onderhoek zeilen.
Dus ja, precies, dus dat schoot niet zo goed op.
Maar wie weet hoe dat uiteindelijk wel weer gaat.
Maar ja, ik moet zeggen, ik ben in 2013 afgestudeerd, geloof ik.
Dus ja, het heeft bij mij acht jaar geduurd voordat ik eindelijk
een keer zoiets had van, oh, nou, nu zou ik het wel durven
om ergens over te vertellen.
Nu heb ik wel het idee dat ik ergens goed genoeg in ben.
Dus ik vind het wel heel knap dat je gewoon, ja, zeker zo snel
dat ben gestart.
Dank je.
Ja, zeker.
Want het is ook, kijk, het is ook één ding ook nog.
Hoe zeg je dat? In Nederland bijvoorbeeld worden we ook helemaal niet.
Dat heb je natuurlijk al meegemaakt.
Je hebt de gymnasium in Nederland gedaan, toch?
Ja, we worden we eigenlijk helemaal niet zo gestimuleerd
om te presenteren en we zijn niet very outgoing, zeg maar.
Nee, echt, don't get me started.
De Nederlandse mentaliteit is iets, ik kan hier uren over klagen.
En natuurlijk generaliseer ik dan enorm.
Maar nee, Nederland, veel Nederlanders, ik kan, nee, ik, oh, echt.
Ze kunnen zoveel bereiken.
Nederland kan zoveel bereiken.
Maar niet met hoe we op dit moment omgaan met en educatie
en met gewoon hoe mensen in het leven staan, wat voor doelen ze hebben.
En hoeveel we daarvoor willen doen.
Ja, dat laatste wat je zegt, dat is denk ik wel.
Kijk, wat in Nederland heel vaak wordt gezegd,
is we hebben een zesjes cultuur of zo.
Dus een zesje is goed genoeg.
Maar dat is ook echt zo.
Dat is een beetje zo van, oh ja, oké, een zes is goed genoeg.
En weet je, moet je niet te druk maken.
Dat geldt, weet je, dus ook weer generaliseren.
Dat geldt echt niet voor iedereen, want eerlijk is eerlijk,
er gebeuren ook heel mooie dingen in Nederland, zeg maar.
Ik bedoel, het is niet voor niks dat er best wel veel innovatie is geweest in Nederland.
Maar op software ontwikkeling, dat sentiment dat je hebt, dat herken ik wel, zeg maar.
Ik denk, oké, we kunnen veel meer bereiken.
Maar goed, dus dat presenteer, overal, dat zit niet in ons.
Of ten eerste, dat is in Nederland niet zo,
ja, het wordt niet gestimuleerd.
Als het wel gestimuleerd wordt, dan ga je het ook makkelijker doen.
En dan weet je, dan krijg je die vrees heb je ook minder.
Ja, ik vind de hele drive is er niet echt in Nederland.
En dat merk ik en dat snap ik.
Weet je, als ja, dat zie ik ook met mijn eigen vrienden van,
oké, maar waarom zou je gemotiveerd zijn?
Weet je, als je goed of als je oké bent met.
Oké, ik wil niet zeggen average, maar gewoon hoe hier de meeste mensen leven dan.
Oké, weet je, goed voor jou trouwens, echt totaal niet prima.
Maar ja, inderdaad, je kan hier gewoon heel chill leven eigenlijk.
Maar ja, ik werk vooral met Amerikaanse klienten,
met Amerikaanse collega's.
Daar kan ik gewoon echt het best mee werken, want zij snappen van,
oké, wat je er in doet, krijg je er ook uit, als het ware.
Hoe hard je werkt, echt, het pays off.
Maar in Nederland is dat ook trouwens vaak niet waar.
Je kan hier heel hard werken.
En ik ken ook heel veel hardwerkende Nederlanders en die
blijven dan gewoon een beetje in dezelfde positie,
een beetje in dezelfde dingen doen leven.
Dus ik weet niet.
Ja, ik vind het jammer.
Ik zou echt, echt willen dat Nederlanders iets meer iets harder.
Nee, ik ben er wel netjes eens hoor.
Ik heb aan de andere kant juist weer over de Amerikaanse cultuur
dat ik denk, nou, nou, nou, weet je, het hoeft ook weer niet zo overdreven.
Dus inderdaad een beetje in de midden lijkt me wel mooi.
Het is precies, maar goed, dat zit ook echt wel door en door in het Amerikaanse.
Maar het is ja, weet je wat?
De de de de highest are higher, zeg maar zo.
Dan ga ik ook Engels praten.
Het hoger is hoger, zeg maar.
Het lager is ook lager.
Dus het is best wel veel extreem.
En dat is in Nederland is het een beetje.
Dat is ook in Nederland bepolderen.
Dus het is een beetje in het midden, zeg maar, een beetje concessies doen,
een beetje geven nemen en dan komen er wel ook niet te veel mensen boos maken en zo.
Dus dat is ook een beetje in Nederland.
Ook met sporten trouwens, hoe Amerikanen tegen sport aankijken,
is compleet anders hoe wij in Nederland er tegen aankijken.
Dus dat maakt echt wel uit.
Ik moet wel zeggen, ik heb vier kinderen, dus de drie oudste die zitten op de basisschool.
Ik merk wel dat ze nu al wel, zeg maar, anders omgaan met hoe ze moeten presenteren.
En je merkt ook dat ze het leuk vinden, zeg maar.
Dus iedereen in de klas presenteert en dat ze dat echt wel leuk vinden.
Van oké, ik heb iets leuks verteld.
Terwijl toen ik op mijn basisschool zat, ik vond presenteren echt, echt niet leuk.
Eén keer per jaar een boekbespreking en dat bleef.
Ja, dat.
Dat je van die boeken, die kon je dan in een bibliotheek of van heel kleine boeken,
kon je een onderwerp uitzoeken en dan kun je daar iets over doen.
En dan echt.
Nou, geloof mij, zenuwen.
Als je mijn moeder zou spelen, ik echt, ik wist gewoon niet wat ik moest doen.
Ik zat echt, oké, en nu?
Maar was dat een onderwerp wat je ook leuk vond?
Of was het een onderwerp wat je moest doen?
Ja, precies, dat, dat is, dat is het ook.
En goed, mijn ouders zijn zeg maar allebei, die komen uit Tunisie.
Dus die hebben niet een opleiding in Nederland meegekregen.
Dus een spreekbud.
Dus ik kon niet aan mijn ouders vragen van hoe zit dat met een spreekbud.
Dus ik zat echt vast. Ik had echt zoiets van, oké.
Ja, en nu? Weet je wel, wat moet ik nou?
Terwijl later, zeg maar pas echt, toen ik ging werken zelfs,
het presenteert toen, toen merkte ik, als ik een onderwerp,
toen was het bijvoorbeeld XML, dus dit is al postgelegd.
Dus XML was toen net nieuw.
En toen moest ik uitleggen.
Toen vond ik het leuk om andere mensen uit te leggen wat XML was
en schema's, later SOAP, dus al die dingetjes,
om dat te delen met je collega's.
En dat vond ik leuk om te doen.
En als je precies wat je ook zei van,
als het een onderwerp is wat jij leuk vindt
en wat je ook echt kent en waar een soort van passie is of zo,
of in ieder geval een betrokkenheid bij is,
dan gaat het veel makkelijker.
Dan is het eigenlijk geen presenteer,
maar je vertelt gewoon een verhaal, zeg maar,
over iets wat je toch al weet.
En dat, ja, dat is mijn dochter.
Dus dat gaat het gewoon automatisch.
Maar het wordt inderdaad wel meer gepromodet tegenwoordig,
want inderdaad ze krijgen nu al elevator pitches
echt in de eerdere klassen.
Ja, dat zijn wel positieve ontwikkelingen, denk ik.
Ja, klopt, klopt, klopt.
Ja, dus je bent eigenlijk, je bent normaal gesproken,
wat we vaak, dit is trouwens ook een verhaal
wat ook wel vaak gebeurt, zeg maar,
dat er een ouder zegt van, hey, je moet eigenlijk gaan programmeren,
of een ouder zelf doet al iets met de computer zo
en dan hun kind zegt, jij moet ook programmeren.
We hebben een keer een aflevering gehad met Felina Hermans
en dat ging vooral over het leren programmeren.
En toen had ik ook met haar zo van, ja, ik wil eigenlijk mijn zoontje ook niet,
hij moet niks, maar ik wil hem leren programmeren.
Zei ze, nou, je kunt zeggen, oké, daar kun je het leren,
maar je moet hem eigenlijk gewoon zelf laten oppakken,
want dan leren ze het beste, want anders is het echt een ouder
die zegt, ja, ik moet dat gaan doen. Ja, dat werkt niet.
Ja, en ik ben ook programmeren zelf.
Ik bedoel, voor mij is het meer een tool om iets anders te,
het is niet mijn einddoel.
En dat is hoe heel veel mensen het wel, zeg maar, aanpakken van,
oké, weet je, je leert nu de syntax van Python, maar echt,
waarom zou ik dat doen? Echt, letterlijk, ik zou het meteen vergeten
als ik het daarna niet meteen apply, om iets te bouwen
wat ik ook echt leuk vind en wat ik wil laten zien.
En dan zou ik het gaan improveen. En weet je, zo leer je echt,
in taal, zo leer je hoe valuable, zeg maar, programmeren is.
En dit kan vooral met kinderen gewoon laten zien van,
hey, je hebt een idee, cool, we kunnen dit meteen bouwen.
Er zijn nu zoveel gewoon online tools,
ook trouwens, die je gewoon kan gebruiken meteen.
Replip, bijvoorbeeld, het is een Python game, boom.
En ik weet niet, ja, ik vind het zonde soms om te zien dat heel
veel mensen het van, oh ja, of ook op de middbare scholen,
weet je wel, ik had ook zo'n IT-klas en was het gewoon echt,
weet je niet, volgens mij gebasis Python.
Ja, tuurlijk vind ik dat, niemand vind dat leuk, echt.
Iedereen heeft dan nog steeds een heel verouderd beeld van programmeren.
Ja, ik vind het zonde. Ik denk dat heel veel mensen,
weet je, die hebben een heel goed idee, echt een million dollar idea.
En dan kunnen ze het niet realiseren omdat ze toch een verkeerd beeld
hebben van tech of dan, ja, ik weet niet.
Ja, ik zou een keer een presentatie maken in Nederland en dan langs
de scholen gaan om het beter te...
Ik heb niet zulke goede ervaringen met middelbare scholen in Nederland.
Ja, nee, dus ik weet niet, leraar, docenten vonden me altijd maar niks.
Ik moest altijd na blijven, altijd, ik weet niet, ja.
Dus ik wilde er nooit meer terug.
Ik wil die hele tijd vergeet, maar ja, mensen zeiden dat ook.
Het was wel toevallig, gewoon soms reaching mensen uit naar me van
oh, we hebben tot dezelfde middelbare school gezeten, je moet hier echt
een keer komen en zeg maar, presenteren, hoe je dit allemaal hebt gedaan.
Dat deed ik ook echt van, misschien ooit als die wound is gehealed van
de middelbare school, maar ja.
Je hebt echt geen feite, dat is heel grappig, want mijn basisschool was saai.
Ja, niet met vrienden was het gewoon leuk, maar ja, ik heb me
verveeld, dus ik had meer in kunnen zitten.
Minder bij onderwijs voelde ik heel leuk, maar dat was meer, ja, kattenkwaad
uithalen, dus niet per se.
Nou, anders gezegd, de eerste klas zeg maar, dus havo heb ik gedaan.
Ja, moesten ze me echt, letterlijk echt uit het computerlokaal halen,
want de lessen waren voorbij om drie uur meestal, als middags.
Maar dan zat ik daar tot vijf uur, half zes.
En dat was niet goed.
Ik vind programmeren, ja, goed, ik vind het magisch zeg maar, dus los van
de oplossingen maken, dat is een ander verhaal, dat is professioneel.
Maar het programmeren vind ik leuk, maar ja, dat is gewoon een soort van
een virus wat ik te pakken heb, maar dat is echt al heel lang geleden.
Maar goed, maar nog steeds bijzonder, 19 jaar daar een beetje ingerold.
Heel veel dingen gedaan, jouw site gaan we sowieso natuurlijk in de
show notes zetten, dus dan kunnen mensen ook zien, ja, die zullen ook
waarschijnlijk allemaal onder de indruk zijn van wat er allemaal staat.
Dus dat is echt wat tof om te zien.
Dus die zetten we daar neer.
Ja, dan hebben we als hoofdontwerp eigenlijk voor vandaag, we wilden het
over front-end development hebben en ook react.
Ik heb, het grappige is, ik heb wat collega's gevraagd om vragen te
stellen. Het is niet zozeer dat ik zelf geen vragen, maar ik klets
makkelijker, soms kom ik met heel stomme vragen, dus ik dacht nou,
misschien heeft iemand anders betere vragen.
Misschien is het handig om te beginnen, maar nou, we gaan niet helemaal uitleggen
wat front-end development is, maar laten we het hebben over react, zeg maar,
want react is een van de libraries, ik zeg libraries, maar anderen noemen het
framework, maar goed, laten we zeggen dat het een library is om front-end
development mee te kunnen doen.
Een van de, is het handig om die gewoon even te bespreken wat het is,
of is dat misschien een stap te vroeg?
Denk je dat het oké is?
Vraag je dat aan mij? Ja, ja, sorry.
Ja, natuurlijk, ja, helemaal prima.
Ja, ja, goed, vertel, wat is react?
Oké, dus react is het develop door Facebook, volgens mij in 2014, 2015 vooral.
Ja, wat je ermee kan doen en nu in 2021, het is natuurlijk enorm opgeblazen
en er zijn heel veel professionele websites, ook in production, die
react gebruiken, zoals Facebook, Uber Eats, Netflix, Airbnb, Dropbox.
Is dat je een heel en je UI kan maken, dan maar component based.
Ik leg dit op een heel slechte manier uit in het Nederlands.
Maar ja, dus het werkt vooral met react core hetzelfde.
Dat is zeg maar de reconciler, everything else.
En dan je hebt direct DOM, dus je kan react gebruiken in de browser,
als een react native, dus je kan react gebruiken voor Android en iOS.
En dit wordt ook uitgebreid naar web.
Dus je kan eigenlijk gewoon universeel react gebruiken.
Je kan over maar één code schrijven, werkt overal.
Ja, het wordt op dat moment, de community is heel groot.
Je hebt ook meta frameworks als Next.js, dus eigenlijk kan je van idee naar
een deploy product in echt seconden eigenlijk.
En ja, het is ook super of ja, met voorbeeld een Next.js
of je eigen optimisaties, kan je het ook echt super optimist hebben.
Goede lighthouse score als je daarnaar boeit.
Ja, ik weet niet, het is super, super exciting
wat er nu allemaal gebeurt met react.
Of het allemaal goed is, weet niet.
Maar we zullen zien wat ze in de nieuwe release allemaal gaan doen.
Ja, ze zijn er weer.
Ja, wat je ook zei, het is van van Facebook.
Mijn eerste ervaring met react is, want mijn bij huidige werkgever
hebben we het gebruikt, zeg maar, voor ons e-commerce platformen.
Nou goed, dat is wel een jaar of zes,
zes geleden ongeveer, denk ik, dat we daarmee begonnen zijn om dat te gebruiken.
En ik was toen, nou, ik ben net developer van mezelf.
We gebruiken content management systeem en ik gebruikte site core.
Dus voordat ik bij mijn huidige werkgever werkte en daar
voor de front-end development gebruikten we Angular.
De oude, zeg maar, classic.
En die vond ik op zich nog wel.
Mijn eerste ervaring met Angular, zeg maar, oké, nou, dat is wel oké.
Dus ik begreep met template-based, nou goed, dat hele verhaal,
die Penis in Jackson, nou goed, dat dus.
En toen kwam bij mijn huidige werkgever, toen zag ik react,
toen zag ik de JSX-formaat, zeg maar.
Dus ik schrok en ik denk, wat de hel?
Wat is dit nou? Dit is JavaScript met HTML erin.
Of nou goed, zo ziet het er uit natuurlijk.
Dus ik was echt van, separation of concern, dit klopt niet, dit mag niet.
Maar als het eenmaal het kwartje valt, dus als je begrijpt,
als je denkt, oké, dan makes sense, zeg maar.
Dus dan heb je eigenlijk van, oké, nou snap ik alle zaken.
En dan zie je ook hoe ik in eerste instantie dacht,
oké, dit is gewoon iets waar je front-end en web-development mee doet.
Maar toen daarna had je react-native, ja, zoals jij net ook zei.
En toen dacht ik, oh, cool.
Dus je zou, zeg maar, die vertaling, zeg maar, naar, ja,
dat is native code, of ook, je hebt ook react-VR gehad, volgens mij.
Ja, ik weet niet of dat nu serieus nog gebeurt.
Maar goed, er zijn meer van die plug-ins, of wie het ook noemt,
react-native. Dus dat vond ik wel impressive.
Dus ik, ja, ik was wel gepakt.
Het is voor mij, ja, dat klinkt natuurlijk niet makkelijk om te zeggen,
maar ik vind dat iedereen die mij kent, die zal het ook beamen.
Het is voor mij mijn favoriete library, zeg maar, van de grote drie.
Angular, React en Vue.
Dus dat, maar goed, ja, oké, goede intro.
Ja, meestal ook die dingetjes, heel vaak ook wij Nederlanders,
hier in Nederland, alsof je niet Nederlands bent.
Hier in Nederland leggen we heel veel dingen ook gewoon soms ook
half in het Engels uit, want dan denk je, oké, dit is een term
die is lastiger om te vertalen dan Nederlands, want dat klinkt het ook echt niet.
Als developer leer je ook alle terminologie in het Engels,
dus het is vaak ook gewoon makkelijker en duidelijker om het Engels te houden
dan eigenlijk dan te vertalen.
Als je dan familie uit moet leggen op een feestje, dan wordt het wel ingewikkeld.
Ik voel wel het zo slaaggevig.
Oh, ik ken het woord niet in het Nederlands.
Oh, dat klinkt zo van oh, ja, ik snap je wel.
In het Engels heb je dan gewoon allemaal van die mooie woorden
wat gewoon echt de lading dekt en dan probeer je dat te vertalen.
Componentization ofzo.
Weet je gewoon zo'n mooie woord vervangen.
Je denkt in programmeren, ja, vet logisch.
Ik snap wat ermee bedoeld wordt.
Ik weet wat je moet gaan doen.
En dan in het Nederlands, ja, lego blokjes van maken ofzo.
Het wordt echt zoiets slechts.
Kijk, dat zijn de boodschappen.
Wat dacht je van de separation of concern?
Good luck met die.
Opdeling van verantwoordelijkheid.
Dat gaat toch niemand.
Als ik dit nu zeg morgen tegen iemand, denk ik, waar heb jij het over?
Ja, ga met het bedrijf reorganiseren ofzo.
Dat zijn wel dingetjes.
Ja, dat ben je gewend.
